art

Fatih Şimşek’in resimleri, canlılık, var olma hâli ve yaşamın kendisini odağına alan bir anlatı kurar. Ancak sanatçı, bu kavramları doğrudan betimlemek yerine, gerçekliği dönüştürerek onu düşsel ve katmanlı bir alana taşır. Doğaya ait olan dağlar, toprak, ağaçlar ve bitkiler hem ön planda yer alır hem de tüm kurgunun merkezine yerleşmez; aksine, izleyiciyi bulunduğu gerçeklikten ayırarak sanatçının kurduğu düşsel bir alana yönlendirir.

Bu gerçeküstü atmosfer, her ne kadar izleyiciyi içine çekip kuşatsa da, onu bütünüyle gerçeklikten koparmaz. Renk geçişlerinin sadeliği ve doğadaki renk bütünlüğüne sadık kalınması, hâlâ bu dünyanın içinde olduğumuz hissini korur. İnsan figürleri en doğal halleriyle, doğayla ve diğer canlılarla bir bütün içinde resmedilir. Ancak bu figürler, gündelik hayatın akışını sürdüren karakterler değildir; her biri kendi içsel bunalımları, duyguları ve hezeyanlarıyla var olur. Burada görünür kılınan, insanın dış dünyaya sunduğu yüz değil, bu yüzün ardındaki bilinç akışı ve içsel duygu dünyasıdır.

Figürler bütünleşir, bedenler birbirine karışır. Renkler ve gölgeler aracılığıyla insan ile doğa arasındaki sınırlar silikleşir; figürler doğanın bir parçası olarak varlık kazanır. Böylece insan ile doğa arasındaki çizgi ortadan kalkar ve bütüncül bir yapı ortaya çıkar. Bu bütünlük içinde hayvanlar, doğanın ezeli ve ebedi parçaları olarak yer alır. İnsanlara eşlik ettikleri kadar onlardan bağımsızdırlar; bu durum, insanın her şeye sahip olma ve hükmetme arzusunun imkansızlığını hatırlatır.

Eserler belirli bir zaman dilimini işaret etmez; geçmiş, şimdi ve gelecek iç içe geçer. Mekân da benzer şekilde belirsizleşir. Bu zamansızlık, izleyiciyi insan, doğa ve hayvan arasındaki ilişkinin ilkel ve süreklilik gösteren doğasına yönlendirir. Fosiller, hem bizden önceki yaşamın izlerini hem de bizden sonra var olacak habitatları işaret eder. Böylece resimler, zamandan ve mekândan bağımsız, sürekli dönüşen ve birbirine karışan bir varoluş hâlini görünür kılar.

Nazlı Esen